Fizjoterapia

Ruch stanowi nieodłączną część naszego życia społecznego, emocjonalnego i fizycznego. Dość duża grupa dzieci, w tym dzieci z autyzmem, ma problemy z odtworzeniem prawidłowych wzorców ruchowych oraz odpowiednim napięciem mięśniowym. Skutkuje to m.in.: występowaniem wad postawy, problemami z koordynacją wzrokowo- \ruchową, nieprawidłowymi reakcjami równoważnymi oraz słabą wydolnością krążeniowo- oddechową.

Głównym założeniem fizjoterapii jest przywrócenie maksymalnej sprawności fizycznej dziecka. Podczas terapii oceniane są deficyty w rozwoju ruchowym i poprzez odpowiednio dobrane ćwiczenia są one niwelowane. Dzieci nabywają nowych kompetencji ruchowych poprzez usprawnienie planowania motorycznego. Patologiczne wzorce ruchowe zastępowane są prawidłowymi, a dzięki technikom manualnym następuje normalizacja napięcia mięśniowego. Podczas fizjoterapii wykorzystywane są różne metody terapeutyczne, zawsze dostosowane indywidualnie do dziecka.

U osób z całościowymi zaburzeniami rozwoju i innymi zaburzeniami psychicznymi często występują zaburzenia ruchowe takie jak chodzenie na palcach, podwyższone lub obniżone napięcie mięśniowe, obniżona kontrola nad napięciem mięśniowym, trudności w zakresie planowania ruchu i koordynacji ruchowej, przybieranie dziwnych póz ciała, stereotypie (ruchy kończyn, tułowia lub mięśni twarzy, które różnią się od wzorców ruchowych uznawanych za prawidłowe), dyspraksja lub apraksja (trudności lub niemożność powtarzania gestykulacji i niedostateczna zręczność w wykonywaniu złożonych zadań ruchowych). Celem zajęć fizjoterapeutycznych/rehabilitacyjnych jest usprawnianie dziecka w sferze ruchowej.

Cofnij